10 dagen mediteren in Yangon, Myanmar

Een paar dagen verblijven in een stilteretraite stond al een tijd op mijn Bucketlist. Een moment voor jezelf, geen telefoon, social media. Gewoon even geen contact met de buitenwereld. Af en toe bewust rust en stilte ervaren, dat klinkt toch als iets wat we allemaal minimaal één keer per jaar zouden moeten doen. Het leek me perfect om dit tijdens mijn reis te doen. Dus een vakantie van je vakantie? Ja zo kun je het noemen. En niet te vergeten: reizen is soms ook vermoeiend hoor. Lange uren onderweg, overal nieuwe mensen ontmoeten, heel veel dingen om te zien en om te doen, miljoenen indrukken; ach arme ik. In ieder geval ik ging wat dingen opzoeken en sprak er met mensen over tijdens mijn reis. Het kwam eigenlijk op een ding neer: Vipassana meditatie. Eén van India’s oudste meditatie technieken dat over de hele wereld onderwezen wordt als ‘de kunst om te leven’. Het is een manier van zelftransformatie door zelfobservatie. Het doel: de totale eliminering van mentale onzuiverheden en het genezen van het menselijk lijden.

Mediteren, lichaam en geest, bevrijding, het klinkt misschien allemaal zweverig. Maar of je nu wel of niet gelooft in de mogelijkheid van het bereiken van deze doelen, het wekt wel een zekere interesse op. Bij mij wel in ieder geval. Ik geloof ook in de zinnen ‘happy mind happy life’, ‘wie goed doet goed ontmoet’ etc. En zo komen eigenlijk heel veel dingen op jouw ‘ik’ neer. Daarnaast was ik benieuwd of ik deze voor mij onbekende levensstijl voor 10 dagen kon toepassen en vooral kon volhouden. Je mediteert namelijk 10 uur per dag en je neemt daarbij ‘edele stilte’ in acht, dit betekent stilte van lichaam, spraak en geest. Je mocht dus ook niet lezen, schrijven of muziek luisteren. Mediteren staat centraal dus daar ligt dan ook de focus op en verder niets.

De techniek in een notendop: de dingen zien zoals ze echt zijn en niet zoals ze schijnen te zijn. Dat is alles? Ja dat is alles. Maar zoals de meeste dingen in ons leven, is dat niet zo makkelijk. Het zijn eigenlijk de simpelste dingen die vaak het moeilijkst zijn. Hoewel deze techniek door boeddhisten gebruikt wordt, is het niet religie-gericht. De techniek is universeel; het kan door iedereen beoefend worden. Iedereen krijgt met ellende te maken. Dit is ook universeel. Vipassana meditatie wordt dan ook gezien als een universele remedie voor universele kwalen. Aan de cursus deden 179 mensen mee, waarvan 5 monniken. Er waren 2 leraren, een vrouw en een man. Want mannen en vrouwen werden gescheiden.

De eerste dagen beoefen je Anapana, waarbij je continu je ademhaling objectief observeert. Je moet hierbij de focus leggen op het gebied tussen je neus en je bovenlip, je voelt dan de koude lucht terwijl je in ademt en de warme lucht terwijl je uit ademt. En dit doe je tijdens al die meditatieuren. Het is moeilijk om je ademhaling objectief te observeren. Vooral de eerste dagen.

Ik vond het moeilijk om al die uren in kleermakerszit te blijven.
Dat kussentje waar ik op zat is toch best wel dun.
Mijn rug deed pijn, mijn benen deden pijn, mijn hele lichaam deed pijn.
Daardoor raak je afgeleid en begin je om je heen te kijken.
Oude vrouwtjes om me heen die uren lang stil konden zitten, en kalmte uitstraalden als een oase van rust.
Waarom lukt het hen wel?
Oké opnieuw proberen.
Adem in, adem uit.
Nee dat mag je niet denken want dan ben je je ademhaling aan het reguleren en niet aan het observeren.
En weer opnieuw proberen.
Een oud vrouwtje achter me die om de zoveel minuten slijm op hoestte en dit uitspuugde in een potje. Tja je bent in Azië hè.
Hoe lang nog? Ah nog 1 uur …
En weer opnieuw proberen.

Dat waren mijn problemen de eerste dagen. Daarbij gebeurde er ook iets leuks. Op de momenten dat ik wèl stil bleef zitten , in mijn hoofd heel kalm was en dus niet afgeleid werd door kuchende, hoestende en spugende mensen om me heen, beleefde ik een soort van reis naar mijn verleden. Heel veel jaren terug. De fijne en onbezorgde tijd van je leven, de kindertijd. Ik kreeg flashbacks in de vorm van geur, smaak en gevoel. Zoals de geur van de grote hal van mijn basisschool, het gevoel van de eerste keer zonder jas buiten spelen als de lente begon, de smaak van de dingen die ik vroeger heel lekker vond, de gezonde spanningen voor een balletuitvoering of een jaarsluiting. En zo kwamen tientallen herinneringen voorbij die altijd zo klein waren dat ik hier nooit meer aan had gedacht. Deze fijne en blije herinneringen duurde telkens maar een paar seconden. Ik genoot er van! Op andere momenten was ik in mijn hoofd plannen aan het maken. Want dat is iets wat ik altijd doe in mijn ‘vrije tijd’, vooral tijdens het rondreizen. Ik moet dit nog doen, ik moet dat nog regelen, ik wil daar naar toe gaan, ik wil dat zien. Zus en zo. Maar dit was allemaal natuurlijk niet de bedoeling van de cursus. Het verleden is in het verleden en de toekomst is in de toekomst. Nu is nu. Dat is logisch. Alles is logisch, op papier maar om het allemaal echt uit te voeren is toch iets moeilijker dan gedacht.

Elke dag zag er als volgt uit:

4:00. De ochtendbel om je wakker te maken.
4:30 – 7:30. Ochtendmeditatie.
7:30 – 8:00. Ontbijt
8:00 – 9:00. Groep meditatie. 3 Keer per dag waren er groep meditaties. Tijdens dit uur moest je proberen stil te blijven zitten. Dus je benen of armen mochten ook niet van positie veranderen.
9:00 – 11:00. Meditatie
11:00 – 12:00. Lunch. Dit was meteen de laatste maaltijd van de dag. Dat klinkt heftig maar 2 maaltijden op een dag. Voor dat ik aan de cursus begon dacht ik ook dat het weinig eten mijn enige probleem zou zijn (en het niet mogen praten natuurlijk 🙂  ), maar dit viel allemaal reuze mee. Het eten was heerlijk en het werd gepresenteerd als een buffet dus je kon eigenlijk zo veel eten als je wilde. Daarnaast zaten we alleen maar voor het grootste gedeelte van de dag stil en het andere deel bestond uit een kleine wandeling tussen de meditaties door, dus we verbruikten maar weinig energie.
12:00 – 13:00. Rust
13:00 – 14:30. Meditatie
14:30 – 15:30. Groep meditatie
15:30 – 17:00. Meditatie
17:00 – 18:00. Thee pauze
18:00 – 19:00. Groep meditatie
19:00 – 20:00. Lezing. Elke dag kregen we een soort college (via video) van dhr. Goenka. De man die in 1969 Vipassana begon te onderwijzen.
20:00 – 21:00. Meditatie
21:00. Naar bed
10 dagen lang leefden we in ditzelfde ritme. Het lijken misschien wel lange dagen, maar de dagen gingen best snel voorbij.

Na de eerste paar dagen, als je het observeren van je ademhaling onder de knie hebt, ga je je aandacht systematisch verplaatsen van je hoofd naar je voeten en weer terug naar je hoofd. Een soort bodyscan. Je observeert zo elk lichaamsdeel apart en gaat na of je er gewaarwordingen voelt. Opnieuw objectief observeren, dus zoals het is: Vipassana. Deze gewaarwordingen kunnen neutraal aanvoelen, fijn of niet fijn. Een grote gewaarwording was pijn, natuurlijk. Maar na een volgende ‘bodyscan’ en nog een en nog een, werd de pijn steeds minder. Het lang stil blijven zitten in kleermakerszit was geen last meer voor me 🙂  Op een gegeven moment, bijna op het einde van de cursus, begon ik over mijn hele lichaam gewaarwordingen te voelen. Dit was een stroom van kleine tintelingen. De techniek zegt dat iedereen onbewust negatieve wrokgevoelens weg heeft gestopt. Als je boos wordt moet je eerst tot 10 tellen om te voorkomen dat je explodeert. Dat helpt misschien maar de negatieve gevoelens worden alsnog in het onderbewuste opgeslagen. Deze stroom van kleine tintelingen kan je door je hele lichaam laten gaan. Zo kan je steeds ‘dieper en dieper’ gaan. Je stuit dan op deze negatieve wrokgevoelens die onderdrukt zijn, de mentale onzuiverheid. Dit moet je onder ogen zien en objectief observeren. Het verliest dan al haar kracht, ebt langzaamaan weg en lost op.

Dit punt heb ik op het einde van de cursus niet bereikt. 10 dagen lijkt heel lang, maar ik begrijp nu ook waarom een cursus minimaal 10 dagen is. Het heeft veel tijd nodig om de technieken te leren.
Op de laatste dag mochten we weer praten. Dit gaf bijna een euforisch gevoel. Stel je voor dat je al die mensen dag in dag uit ziet, je herkent ze, je weet waar ze in de meditatiezaal zitten, je weet waar ze in de eetzaal zitten, je kent hun looproutes en de dingen die ze tijdens het rustuurtje doen, maar je hebt geen idee hoe ze heten, hoe oud ze zijn, waar ze vandaan komen, waar ze naar toe gaan. Helemaal niks. En om iedereen dan op dag 10 te leren kennen, dat was wel heel speciaal. De eerste keer praten voelde zo raar aan. Je eigen stem weer horen, hardop. Iedereen begon elkaar spontaan te omhelzen. Een speciaal moment dat ik niet snel zal vergeten. Een ander moment dat ik ook niet snel zal vergeten, was het moment dat we de eerste stap buiten het gebouw zetten. De eerste stap weer in de ‘echte wereld’. En dan ook nog in een stad als Yangon, waar het verkeer je om je oren vliegt, waar er getoeterd wordt, waar er op straat gespuugd wordt, waar veel drukte is. Ik was gevoelig voor geluid geworden en de taxi rit terug naar ons hostel was dan ook heel erg onplezierig. Gelukkig was ik met 3 andere van de meditatiecursus, dus dan heb je toch een beetje een ‘ik-ben-niet-de-enige-die-dit-voelt’ gevoeletje.

De dagen vlogen dus voorbij, maar toch vond ik de cursus zwaar en intens. Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik dit gedaan heb. Ik heb in deze 10 dagen veel dingen geleerd die ik en ieder ander wezen eigenlijk al wist, omdat dit altijd de ‘juiste’ kant van alles is. Maar nu heb ik het geleerd in de zin van het ervaren, het voelen, het beleven. Eigenlijk stonden in de meeste lessen die we kregen het onderwerp ‘wees minder egoïstisch’ centraal.

Dit vond ik de belangrijkste en het meeste van toepassing:
Niet alles is zoals jij denkt dat het is.
De negatieve dingen die jou overkomen zijn niet erger dan wanneer het iemand anders overkomt.
Je moet geen verwachtingen hebben en hopen dat de dingen gaan zoals je wilt dat ze gaan, of dat mensen dingen doen of reageren zoals je verwacht dat ze zouden doen.
Doe iets, ook in een vriendschap of relatie, zonder dat je iets terug verwacht.
Zoals mensen om je heen beïnvloed worden als jij negatief, boos, chagrijnig of wat dan ook bent, worden ze ook beïnvloed als je positief, blij en vrolijk bent.

Ken jezelf 🙂 

Wil je meer hier over lezen? http://www.dhamma.org/nl/about/art

Advertenties

Een gedachte over “10 dagen mediteren in Yangon, Myanmar

  1. Lieve lina
    nu weet ik en begrijp ik wat je hebt meegemaakt in die 10 dagen
    ik denk inderdaad dat het echt wel goed zou zijn om ook te gaan mediteren
    ik ga nu zeker ook eens er serieus mee aan de slag
    ik vind het knap dat je zo kon teruggaan naar vroeger
    ik denk dat heel erg veranderd zult zijn als ik je weer zie
    ik weet niet of ik je nog terug herken
    lieve schat heel veel respect voor jou en petje af
    dag lieve Lina
    Hou je goed en heel veel liefs van mij uit Maastricht
    XXXXXXXXXXXX

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s