Vietnam: broem broem toet toet

Vietnam. Wat verheugde ik me op Vietnam! Ten eerste om het eten. Vietnamese streetfood is iets wat door de meeste reizigers die ik ontmoet heb als verrukkelijk wordt beoordeeld. De verse loempia’s (of ‘Nem’), noodles, noodlesoep, salades en natuurlijk de zoete toetjes. Jummie!


Ten tweede verheugde ik me op het reizen door Vietnam. In Vietnam reis je in principe op 2 manieren, van zuid naar noord of van noord naar zuid. Ik kwam Vietnam binnen via de grens met Cambodja, dus ik begon mijn reis in het zuiden. Hoewel ik alle andere landen in Azië voornamelijk op de ‘makkelijke’ manier heb doorgereisd, bus, minivan, boot en trein, besloot ik het in Vietnam anders te doen. Namelijk per motorbike. Dit is iets bekends onder de backpackers in Vietnam en wordt door veel mensen gedaan. Samen met 2 andere meiden begonnen we als reismaatjes in Ho Chi Minh City aan onze route richting het noorden. Misschien nog een klein detail, het verkeer in Vietnam is crazy. Ik was wel al een beetje gewend aan de drukte van het verkeer in Azië, maar Vietnam slaat echt alles. Er zijn hier heel veel scooters, motors, e-bikes en fietsers die allemaal hun weg proberen te vinden tussen de auto’s, bussen en vrachtwagens. Ze rijden aan de rechterkant, maar halen je van links èn van rechts in. Ze rijden tegen het verkeer in, rijden de hele tijd met hun knipperlicht aan omdat ze niet door hebben dat het nog aan staat, rijden over stoepen, slaan af naar links terwijl hun knipperlicht rechts aangeeft en ze zijn bepakt en bezakt met werkelijk alles; etenswaren, een heel meubilair, levende dieren (honden, varkens, geiten, kippen) en vervoersmiddelen (zoals een fiets en ik heb ze zelfs gezien met nog een scooter achterop. Dus een scooter op een scooter). En er kunnen natuurlijk meerdere mensen op een scooter. Het record aantal dat ik heb gezien is 3 volwassenen en 3 kinderen. Ik zag zelfs een vrouw die achterop zat en haar baby borstvoeding gaf.
Dus dit is het beeld wat je van het verkeer in Vietnam hebt. Dan is er het geluid dat bestaat uit een constante herrie van alle toeters. De bussen en vrachtwagens zijn het irritantste. Ze zijn groot en duwen hun zin door. Toet toet toet toeeeeeet. En als er andere bussen of vrachtwagens voor hen in een file staan, blijven ze toch die toeter in houden alsof ze hopen dat al het verkeer voor hen opeens gaat zweven en dat ze dan door kunnen rijden. Zeer irritant. Het verkeer in Vienam kun je samenvatten als een grote chaos. Maar wel een georganiseerd chaos, want het hen manier lijkt wel te werken. Het is niet zo dat je om de minuut ongelukken ziet gebeuren, iets wat je misschien wel veracht als je het verkeer observeert. Dus daar tussen gingen wij rijden, met onze grote backpack achterop de motorbike gebonden en de kleine rugzak op onze rug. Helmen op en gaan. Inmiddels heb ik mijn motorbike in het noorden veilig ingeleverd, dat is ook de reden dat ik mijn Vietnam-blog ook nu pas post, ik wil het thuisfront natuurlijk niet onnodig ongerust maken 🙂 . We kregen voor vertrek een rijlesje van een halfuur, dit was wel nodig omdat deze motorbikes handmatige versnellingen hadden en we gewend waren om op scooters te rijden waarbij het schakelen automatisch gaat. We vertrokken heel vroeg in de ochtend om de drukte voor te zijn, maar helaas konden we hier niet aan ontsnappen. Af en toe sloeg de motor af en dan kreeg je weer even zo’n paniekmomentje zoals je tijdens de autorijlessen kon hebben. Het leek eeuwig te duren eer we de stad uit waren, maar eindelijk waren we uit de drukte en gingen we op weg naar onze eerste bestemming.

In totaal heb ik in een kleine maand 3,600 km afgelegd op mijn motorbike, 6 keer klets- en kletsnat geworden, 1 platte band gehad, 1 keer de ketting eraf en 2 keer zonder benzine gezeten terwijl ik door een drukke stad reed. Dus dit waren de ‘mankementen’. Om de 500 km verwisselden we de olie en dit kon je overal in Vietnam prima regelen. Omdat er zoveel scooters zijn, zijn er ook heel veel garages waar je de motorbikes naar toe kon brengen voor een opknapbeurtje. En ook als een garage niet in de buurt is, zijn er overal wel mannen te vinden die er verstand van hebben. Zelfs toen mijn ketting eraf viel. Ik had natuurlijk geen idee hoe ik dit er terug op moest zetten. En laat het nou net zo zijn dat we werkelijk in de middle of nowhere waren; ergens in de bergen, in de buurt van dorpjes waar niemand Engels sprak, op een slechte hobbel weg waar voornamelijk vrachtwagens en motorbikes over heen rijden. Een paar minuten later komt daar opeens een fancy auto aanrijden, de raampjes gaan omlaag en in het Engels wordt er door netjes-geklede mannen gevraagd waar ze mee konden helpen. Het gereedschap lag achter in de auto en nog geen 5 minuten later was mijn motorbike weer klaar voor vertrek. We maakten foto’s met z’n allen en er werd naar Facebook gevraagd, iets wat vrij snel gevraagd wordt hier in Azië. Zelfs al als je een paar minuten een gesprek voert met iemand.
We reden door zoveel verschillende soorten landschappen: de groenste rijstvelden, door de bergen, mistige wegen waar je maar een paar meter voor uit kon kijken, langs de kust, de drukke steden en de meest afgelegen gebieden waar geen levend wezen te vinden was.

imageimageimg_1868img_1831-1img_2508img_2520img_2474img_2507img_2468img_2158img_2160img_2153img_1839img_1850img_1821img_1782IMG_1971IMG_2485IMG_2489

De wegen waren in de steden natuurlijk prima, maar in de kleine dorpjes waren ze verschrikkelijk. Soms waren ze afgebrokkeld, bestonden ze uit zand of enkel losse stenen. Soms bestonden ze uit ontelbare bochten waar vrachtwagens en auto’s ook zigzaggend door heen reden. En dit dan hoog in de bergen. Laat ik het zo zeggen, elke dag was weer een nieuw avontuur.

En de dagen waren lang. We begonnen vroeg in de ochtend en kwamen in de namiddag aan op de plaats van bestemming. We reden zo’n 7 à 8 uur op een dag en geloof me na zoveel uren doen je rug, billen en benen wel pijn. Afzien.. Maar we kregen er natuurlijk hele mooie dingen voor terug. De omgeving was heel mooi, zelfs toen het regende. We reden door de kleinste dorpjes waar maar een paar gezinnen samen wonen en zagen echt hoe de lokale mensen in hun traditionele kledij leven. Vietnam is een land waar landbouw een belangrijke rol speelt en de processen van oogsten, planten en het bereiden van voedsel is nauw verweven met het familie leven. Iedereen helpt mee en ook de kinderen. Het was mooi om te zien hoe een gezin samenwerkt.

img_2088-3img_2198-1fdde2835-1430-4a63-937b-59a0dac7eadd-1f29ff97d-a212-44a8-82f0-1189b55c7f03img_1945img_2330-1img_2483

We trokken vaak de aandacht met onze motorbikes, maar dit was altijd positief. Mensen zwaaiden lachend naar ons, staken hun duimen op als we voorbij reden of maakten foto’s van ons en de kinderen begroetten ons lachend en renden achter ons aan. Beroemd voor een paar dagen, erg leuk!

Onze lunch bestond meestal uit Pho, Vietnamese noodlesoep die je overal, ook in de kleine dorpjes kon eten. Een warme kom soep terwijl het koud en bar slecht weer is, is dan wel iets waar je gelukkig van wordt. In sommige gevallen wist je niet wat je te eten kreeg. De mensen spraken geen Engels en wij maakten dan maar gebaren dat we honger hadden en of we daar konden eten. Dan werd er iets bereid maar je hebt geen idee wat je krijgt. Een keer waren we in een restaurantje (nou ja restaurantje, het zijn eigenlijk extra tafels en stoelen die bij mensen thuis in de woonkamer wordt gezet), en een vrouw vroeg in het Vietnamees van alles aan ons over het eten. Het Engelse woord ‘kip’ was het enige wat te begrijpen was. Ja kip is prima. Een paar minuten later hoorden we het gekakel van een kip die mee werd genomen naar de keuken, wat in dezelfde ruimte was als waar wij zaten. 20 minuten later werd ons een halve kip geserveerd. Ja… ‘Jullie wilden kip, dus dan krijgen jullie kip’. De kip smaakte goed. Ja dit zijn wel nieuwe ervaringen. Een keer ging ik naar het toilet en er zat slechts een betonnen muurtje tussen mij en de open ruimte naast mij waar de varkens en kippen werden gehouden.
In de steden was het dus opletten voor overstekende mensen, motorbikes, fietsers, auto’s en vrachtwagens. In de plaatsen buiten de drukke steden was het opletten voor overstekende honden, koeien, buffalo’s, geiten, wilde zwijnen, varkens, kippen, eenden en ganzen. We hebben zelfs 2 keer een slang op de weg gezien.

 

Samenvattend was deze maand intens en vooral door het slechte weer soms zwaar en vermoeiend. Maar wat heb ik genoten van de rit! Lange dagen, maar ik heb er absoluut geen spijt van. Ik heb zoveel mooie dingen, omgevingen en mensen gezien. De vrijheid om te gaan en staan waar ik maar wilde voegde een extra speciaal gevoel toe aan het ‘ik ben aan het backpacken door Azië’. En natuurlijk: ik heb 3,600 km door Vietnam op mijn motorbike afgelegd met mijn backpack achterop, dat is een ervaring die niemand me meer afneemt!

img_1912e4905a05-1956-4f73-8503-25dd489be984dc89d225-bacc-4415-9bd2-e0d642ec4a95img_2112img_2100img_2076img_2315img_17885eee87d3-42d4-4a09-a0bb-7573ae072a5f361840a8-930d-4cef-b598-ac4acefb78748f050adf-51c8-452c-95f0-a830e7bfba81

IMG_2046

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s