Sri Lanka: een kijkje achter de fantastische organisatie ‘Bridging Lanka’

Een kleine roadtrip met de scooter bracht ons naar het noorden van Sri Lanka. Een gedeelte van het land dat pas sinds een aantal jaar geopend is voor publiek. Een gedeelte waar ook veel Singalezen nog nooit zijn geweest. De burgeroorlog van Sri Lanka die 25 jaar heeft geduurd was hier de reden voor. Een oorlog tussen de grootste bevolkingsgroep van Sri Lanka, Singalezen en een kleinere groep, Tamils. De Tamils wilden onafhankelijkheid in het noordoosten van Sri Lanka. Tijdens deze burgeroorlog kwamen 70.000 mensen om het leven en 100.000 mensen werden uit hun woning verdreven. Sinds 2009 is de oorlog afgelopen, maar de gevolgen zijn nog overal tastbaar. Veel wegen waren door de oorlog verwoest, waardoor mensen voor een lange tijd niet in het noorden konden reizen. Nu zijn de wegen opnieuw aangelegd. Door deze perfecte wegen verliep onze scooter roadtrip heel soepel. We verbleven een nacht op het eiland Mannar. Hoe wel de oorlog het hele land heeft aangetast, is er in het noorden de meeste schade aangericht. In 5 gebieden in het noorden, waaronder Mannar en Jaffna, waren de Tamiltijgers gevestigd en daarmee een doelwit voor de regering (Singalezen). Mannar is daarbij maar 30 kilometer van India verwijderd en werd vanwege de locatie een belangrijk punt voor vele vluchtelingen. De grote moslimbevolking van het eiland werd verdreven door de Tamiltijgers en landmijnen werden overal geplaatst. Tot op heden is daar 97% van verwijderd. Mannar is een van de gebieden van Si Lanka dat na een enorme sleur van de oorlog economisch gezien ver achter ligt op de rest van het land. Hoewel het enige tijd zal duren, is het gebied zich wel aan het ontwikkelen. Stapje voor stapje. Maar hulp is nog altijd nodig.

Overal in Mannar lopen ezels op straat. Dit was voor mij een verassing want nergens in Azië heb ik ezels over straat zien lopen tussen al het drukke verkeer. Wel koeien, buffels, geiten en apen, maar geen ezels. Deze ezels zijn hier ooit naar toe gebracht om op het land te werken, vervolgens waren ze niet meer nodig en nu zwerven ze dus verwaarloosd door de stad. En deze ezels zijn er slecht aan toe. We zagen een ezel op straat, al leunend met zijn hoofd tegen een stuk beton maakte hij met z’n voorpootje moeilijke rek en strek bewegingen. Wat is er aan de hand? Heeft hij honger of dorst? We gaven hem wat fruit en toen zagen we het. Z’n linker voorpootje was helemaal naar de andere kant gedraaid. We stonden er bij en keken er naar want we hadden geen idee wat we moesten doen. Twee mannen kwamen erbij staan en ze zeiden dat we niets konden doen, dat in ons land een dier misschien naar een dierenarts werd gebracht maar hier niet, dit is een arm gebied waar zelfs mensen op straat leven, laat staan dat er geld is om een ezel naar een dierenarts te brengen. Door het zien van deze ezel waren onze ogen geopend en viel het ons op dat er veel meer ezels waren die rond hinkten omdat hun pootje gebroken was of langs de kant in de hitte lagen omdat ze niet meer konden staan. Een probleem wat inderdaad nooit in Nederland zou kunnen bestaan. We bezochten een dierenarts en zij vertelde ons dat we naar een soort raadsman moesten gaan om een formulier te krijgen waarin we toestemming vroegen om een ezel van de straat te halen. Achteraf bleek dat dit nodig is omdat ezels illegaal van de straat worden gehaald, geslacht worden en vervolgens aan China worden verkocht waar ezelvlees een delicatesse is. We gingen terug naar ons guesthouse en puur toevallig ontmoetten we daar een andere gast die een vrijwilligster is voor Bridging Lanka.

‘Bridging Lanka’ is een organisatie die is opgericht door de ellende die de Tsunami tijdens de kerstdagen in 2004 met zich mee bracht. Rondom Mannar verzorgden ze noodvoorzieningen op het hoogtepunt van de ramp, tijdelijke huisvesting en boden ze hulp voor herstel van de ontwikkeling van de gemeenschap op lange termijn. Het mooie aan Bridging Lanka is dat ze allemaal kleine projecten hebben waarbij de focus op de lokale bevolking ligt. Al deze projecten zijn op een bepaalde manier gelinkt en het doel is dan ook om mensen samen te brengen, samen te laten werken zodat ze samen kunnen stijgen op de maatschappelijke ladder.

De organisatie heeft zich onder andere toegewijd aan het ezel-probleem in Mannar en dankzij Bridging Lanka zijn er al 15 (!!) ezels van de straat gehaald. Deze ezels zijn goed verzorgd, krijgen dagelijks eten en drinken en zijn nu weer helemaal opgeknapt. Op een stuk grond dat tot Bridging Lanka behoort, lopen zij nu lekker rond wat natuurlijk veel beter is dan tussen de razende scooters, auto’s en tuktuks. En na 2 lange jaren heeft de organisatie eindelijk toestemming gekregen om op dit stuk grond een ezel kliniek te bouwen. Hier kunnen ezels in de toekomst onderzocht, behandeld, getemd en getraind worden. En dit project zorgt natuurlijk ook weer voor meer werk. Zo zijn er straks, als het aantal ezels groeit, meer mensen nodig om ze te verzorgen en is het een plek waar dierenartsen in opleiding kunnen leren. We mochten een dag mee kijken ‘achter de schermen’ van de organisatie. We bezochten de ezels en kregen een rondleiding door de denkbeeldige ruimtes van de ezelkliniek. Daarnaast worden de ezels gebruikt voor therapie. Net zoals paarden en dolfijnen verbeteren ook ezels het fysieke, mentale en emotionele welzijn van kinderen en dan vooral kinderen met een handicap. Door de interactie met ezels verbeteren kinderen bepaalde vaardigheden betreffende henzelf en communicatie met anderen, zoals zelfvertrouwen, zelfbewustzijn, empathie, interactie, teamwork en omgaan met woede, verdriet of angst. We bezochten het centrum voor ezeltherapie dat gelegen is naast een school voor kinderen met speciale behoeften. Het centrum was 3 dagen daarvoor geopend.

Ook brachten we een bezoek aan Stella die samen met haar dochter en haar moeder in een mooi huis woont. Binnen in de woonkamer werden stoelen bij elkaar geschoven, waar we met z’n allen in een kring gingen zitten terwijl Stella en haar dochter ons thee en koekjes aanboden. Toen kregen we het verhaal van Stella te horen. Stella is weduwe, haar man stierf tijdens de oorlog en hun huis was verwoest. Met z’n drieën woonden ze in een soort hutje langs de straat, wat amper een huis te noemen was. Dankzij Bridging Lanka werden weduwen bij elkaar gebracht en konden zij als een team in de keuken, door hard te werken, een vast maandelijks inkomen verdienen. Hierdoor kon Stella haar eigen huis bouwen, waar wij in een kringetje onze thee dronken en koekjes aten. Ze verfden binnen de muren roze omdat het een huis is waar alleen maar vrouwen wonen en maakten een gat in de muur tussen de keuken en de woonkamer in de vorm van een hartje.

img_3529-1

Ze had een fiets en bracht haar dochter naar school, maar dit was best wel een eind van hun huis. Uiteindelijk had ze genoeg verdiend om een scooter aan te schaffen om haar dochter naar school te brengen. En zo kunnen deze vrouwen die niets hadden; geen man en nauwelijks een huis, alleen elkaar, langzaam groeien in hun sociale status. We bezochten een stuk grond vlak bij een school dat nu nog braak ligt maar waar over een jaar een gemeenschappelijke keuken wordt gebouwd met een restaurant, waarin deze vrouwen druk bezig zullen zijn met het bereiden en verkopen van traditionele Tamil gerechten.
Daarnaast worden er kookworkshops gegeven gericht op gezond eten, minder suiker etc. Diabetes is namelijk een groot en groeiend probleem in Sri Lanka. De bedoeling is dat vrouwen deze gerechten thuis voor hun families ook gaan koken.

Vervolgens bezochten we een molen waar rijst, rijstmeel, kerrie en chilipoeder gemalen werd. De eigenaren waren met hun families tijdens de oorlog gevlucht en toen ze terug kwamen was er niets meer over van hun bezittingen. Bridging Lanka bood hun een lening aan om de rijstmolen te bouwen en om machines te kopen. Het rijstmolen-project is met grote sprongen vooruit gegaan en tegenwoordig brengen niet alleen mensen uit de omgeving maar ook daar buiten, hun rijst naar deze rijstmolen om te verwerken, omdat de kwaliteit hier het beste is.

Tot slot werden we uitgenodigd voor een lunch bij een familie in een islamitisch dorpje buiten het centrum. Het huis bestond uit één grote ruimte wat de eetkamer was en 2 kleinere ruimtes. In een ruimte leefde de familie; moeder, dochter en zoon en diens gezinnen. De andere ruimte was omgebouwd tot een computerlokaal. Het is logisch dat wereldwijde veranderingen nog niet in een gebied als Mannar zijn doorgekomen. IT-vaardigheden en Engelse vaardigheden zijn hier dan ook nihil. Via Bridging Lanka zijn er een x aantal computers vanuit Australië gedoneerd en hebben zij computerlessen gegeven aan een klasje van 27 mensen uit het dorpje. Eén van die 27 mensen is de zoon waar wij lunch hadden. De betrokkenheid van Bridging Lanka ging van 100% naar 0%, en nu geeft die zoon in een van de twee kamers van zijn huis zelfstandig computerlessen. Er worden hier lessen gegeven aan imams, zodat deze religieuze leiders leren omgaan met een computer en daarmee hun kennis kunnen verbreden zodat zij de kloof tussen oude overtuigingen en het moderne leven kunnen overbruggen. Beginnend met imams en vervolgens uitbreiden met andere religieuze leiders, zo probeert dit project deze invloedrijke groep ‘op de hoogte te stellen’ van gespreksvaardigheden, jongeren te bereiken, oude teksten te interpreteren in de moderne tijd en actief deel te nemen aan nationale en wereldwijde gesprekken die hun realiteit vorm geven.

Onze lunch was heerlijk; rijst, curry, vis en allemaal verschillende groentes. En de groentes uit eigen tuin! Ze zijn namelijk een jaar geleden begonnen met hun enorme moestuin, waar wij natuurlijk ook nog een bezoekje aanbrachten.

Dit was werkelijk een ongelofelijk prachtige dag. Het is fantastisch om te zien hoe een organisatie wat maar uit een klein team van 10 mensen bestaat, zo een verschil kan maken. Ze bieden de hulpmiddelen aan, begeleiden en geven die laatste duwtjes in de rug, zodat lokale mensen op hun eigen benen kunnen staan, groeien en hun kennis door kunnen geven. Dit zijn nog maar een handje vol projecten, maar ze hebben er nog veel meer. Ik vond het gaaf om een kijkje te nemen achter een eerlijke organisatie, waar hart en ziel in worden gestoken en waar werkelijk prachtige dingen worden waar gemaakt. Elk project dat we bezochten gaf ons kippenvel momentjes, omdat we zagen hoe een donkere situatie uiteindelijk na veel vallen en op staan, verlicht werd. Zoals ik al zei, stappen worden gezet maar hulp is nog altijd hard nodig. Misschien wil je wel helpen en een klein bedrag doneren. Of een groot bedrag. Misschien wil je wel een ezel adopteren. Dat kan. Dan wordt er een ezel in jouw naam van de straat in Mannar gehaald en dan krijgt hij de dagelijkse zorg en aandacht die hij nodig heeft. En je mag hem ook een naam geven. Of misschien ben je gewoon geïnteresseerd en wil je meer informatie. Dat kun je allemaal vinden op hun website:
http://www.bridginglanka.org/

Advertenties

2 gedachtes over “Sri Lanka: een kijkje achter de fantastische organisatie ‘Bridging Lanka’

  1. lieve Lina. wat triest van de ezels. ik vind wel dat de bewoners erg gemotiveerd zijn met Hulp van de organisaties. krijgen zij ook Hulp van nederland. b.v postcodeloterij.? Wat voor rol heeft de regering voor hun eigen mensen? Als ik de storytel zo lees zit ik met vragen van doe ze ook aan onderwijs voor de kinderen.maar buiten alles ik vind erg triest.maar ik ben trots op je . Je staat heel leuk op de foto’s. Het ga je goed.oto.

    Like

  2. lieve Lina. Dank je .Het gaat met mij. De therapieën stoel even I. vb.m zomervakantie. van de therapeuten. ik heb dan ook even rust.ha.ha.ik vind het erg leuk als je weer op nederlands bodem bent. Ik verheug me ook op om naar woodstock te gaan met je moeder en natuurlijk met jou en kyra. Het is afgelopen weekend max verstappen manie. Druk en file tot middernacht. Het is nu lekker weer en voor de hele week .eindelijk. lieve Lina het ga je goed.👍❤❤

    Op 15 mei 2017 10:39 schreef “oe senen” :

    lieve Lina. wat triest van de ezels. ik vind wel dat de bewoners erg gemotiveerd zijn met Hulp van de organisaties. krijgen zij ook Hulp van nederland. b.v postcodeloterij.? Wat voor rol heeft de regering voor hun eigen mensen? Als ik de storytel zo lees zit ik met vragen van doe ze ook aan onderwijs voor de kinderen.maar buiten alles ik vind erg triest.maar ik ben trots op je . Je staat heel leuk op de foto’s. Het ga je goed.oto.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s